X
تبلیغات
رایتل
 
راز حضور
بهانه های قلم
                                                                 
درباره وبلاگ
یادم باشد که در پیله ی تنهایی خویش آغوش به روی دیگرانی نگشایم که ارزندگی امروز من افسردگی هرروزه ی آنهاست .. من از پرواز کلمات به بیکرانه ی ذهنم می نویسم و تو تنها عبور کن از میان ثانیه هایی که غرق ابهامند ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ چو کس با زبان دلم آشنا نیست چه بهتر که از شکوه خاموش باشم...چویاری مرا نیست همدرد،بهتر که از یاد یاران فراموش باشم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • عدد رهگذران: 52459

چهارشنبه 17 فروردین‌ماه سال 1390 :: 09:57 ب.ظ ::  نویسنده : سعیده

صدایم در گلو خشکیده است...بغضم نمی ترکد...می خواهد خفه ام کند... 

و میدانم که این روزها هیچ نمی دانم... 

خالی شده ام... 

از همه چیز... 

 امشب دلم هوای باران داشت...  

اما به جای من ...
چشمان آسمان گریست... 

آن هم به حال من...

دوباره باران...دوباره نشانه... 

چه پاک...چه ناب...چه دوست داشتنی... 

این چه رازیست..چه سری...که خسته ام کرده... 

پاهایم رمق ندارد...   

کجایید واژه ها..!!کجایید امشب،که به رقص در آیید در پیکره ی خانه ام... یاریم کنید...

شاید... 

ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ 

و این پست همه معادلات مجهول یک ذهن مغشوش است... 

ــــــــــــ 

بعدا نوشت: 

از امروز به بعد خاموش می شوم تا فراموشم کنند.(نقطه سر خط)